همه با هم؛
برنده شدیم؛
جام, شرنگین, تلخ را.
در کا شت, لاله به شورستان لوت.
آن شتران, لوک, تشنه هم؛
در پی آب ؛
خار نوشیدند.
و پای هر بوته ی تاسیده ؛
گریستند؛ زار.
ای ناقه های سینه زن
بر آن همه تپه های شنی؛
با چشمان , آ سما نی؛
یاد آورید ؛
روزی که باران با رد؛
تاسیده گلهای تشنه ؛
دوباره سبز می شوند.
رعناتر ؛قد بر می کشند
روشنتر؛ شوره زار را درخشان می کنند.
ه.س
۲۰ ژانویه ۲۰۲۶
تورنتو