سایه ها

تیر ۲۰م, ۱۳۹۰ توسط Houshang

هوشنگ سارنج

هشت و نیم بامداد اردیبهشت است.  بهار از پیکر درختان می تراود و گلها هم.

سبزینه ی گیاه، سرود شادی می خواند.  خود روها ، بر تیره ی پشت  راه ها، می دوند و در شتاب ترسناکشان، بذر ویرانی می پاشند و با طنین جانکوب و نعره های ساینده ی هراس آفرین، گوشواره های هلاکت را به هر برگ ترد طراوت، می آویزند. همهمه با آفتاب، هر دم بلند تر و کوبنده تر می شود.

روندگان پیاده ، بی چهره های باز ، اخمگین ، نژند، و فرسوده، به سوی شکمهای سیری نا پذیرخودروها، گام بر می دارند  - اتوبوسهایی که از بیرون ریختن بلعیده های پیشین، خمیازه می کشند.

این کشند موجی، تا فرارسیدن شامگاه پر دمه و دود آجین ، به دور ترین بدنه های بی باره و عریان شهر و زمینهای بی کشتزار های سبز و چمنزارهای خشک پر زباله ، خیز بر می دارد.

بر سمند دو پای از آغاز روز خسته، زیر سایه های پراکنده ی بامدادی می روم . زنهایی از روبرو می آیند .  سیاهپوش ،  لجن خستگی ی، پی دار, بر, قابچهره ها یشان، ماسیده . چشمان بی فروغشان بر تالاب سیاه هاله های مهربانی ندیده؛  ناشیانه، شناور. و خشم  فرو خفته و بد خلقی آنان پاشنه های شلخته راسخت بر سر هر موزاییک صد پاره ی پیاده رو می کوبند  رهگذران، هریک انبانی فشرده از کینه ای دیرینه و آماده ی انفجار.

دو مامور انتظامی می گذرند با لباسهای سبز خدمت ،از روستا بریده و غم هجرت. دود سیگارشان را از ریه  های پر شده، به هوای خنک پگاهی ، می دمند.چکمه های سیاه تا میان ساقها را پوشانده. می خندند و به هیچ جا نگاه نمی دوزند. بوی جگر تراش دود و جرم مانده ی آن به دنبالشان، کشیده می شود.

سر چهار راه، پایه های بلند، عکسی بزرگ بر سینه دارد ؛ همراه با  لبخندو پیامی . به افقی کشیده و معنی دار انگشت تیر کرده است.

آدمها، بیرون از قاب بلند بیلبرد، نمی خندند ؛ بی اشکی خیس ، بغضی نترکیده در سفر است.

کاخ داد گستری ، عظیم ، زیبا و پر ستون، تا زیر ابرهای دونده ، پر کشیده. اتاقها ی دادرسی بسیاری در دل دارد. دیوارهایش سنگی است . با پله ها و کف پوش سنگ خارایی.

پیشخوان ، شلوغ است و پرآمد  و شد. مردان با ته ریش هایی از بی فرصتی و اضطراب ، نتراشیده. زنها، سرتا پا ، غمیارو زندگی در مشت. درمانده در پی به تاراج دادن آن ، به دادگاه آمده اند. جوانها، مچاله و رنگباخته، جهیده از زیر اسیاسنگ سرکوفت های نا سازواری ، ننگ نداری ، دزدی یا اعتیاد ،  در امتداد خط جدایی, اه می کشند.

طفلان خرد سال، بچه های تیره روزی، بازیچه های ندانم کاری ،  فقر و تنگدستی ، با نگاههای معصومانه ، گرد گلها ، می چرخند. و گاه به گوشه ی دامن مادر می چسبند. دردناکتر، رج بی پایان شکایت نویسان است؛ که چون کرکسان مردار خوارچشم براه قربانی ، گام شماری می کنند. آن رانده شدگان از سفره ی کاری با کوره سوادی، شکارچیان امید باختگان زیانمندند. آنان که در جمع آدمیان ، پوست انداخته اند و در دگردیسی و نو زایشی، از فواره ی پلشتی  کارهای پیشین از چرکابه ی دیگری  سر بر آورده اند. توبره بر شانه، مثله و مسخ، تندیس وار، بر چهار پایه اش در هم فرو رفته ، پاره نانی، سق می زند.

آدمها در هم می لولند؛ ما موری میانشان می چرخد؛ روی پله ها ، بسیاری نشسته اند ؛ روی چمن ها ، پهن شده اند؛ اتوبوس زندان می آید ؛ زندانیان با لباسی نازک و دستبند پیاده می شوند؛ آنها با ما موران، دستبندی هستند . دختری گلها را پرپر می کند. زنی می گرید. زنی دیگر به پدرش، تکید داده و نفرین می کند.

بچه ای به جمع می نگرد . چند نفر با کیفهای سیاه چرمی و  جامه های تمیز و یقه حسنی ، از پله ها بالامی روند؛ نگهبانها، درود می دهند. خود روها ، هجوم می آورند. سبزه ها لگد کوب می شوند.

سایه ی نارونهای چتری، گسترده می شوند؛ قهوه خانه ها در می گشایند، جاهلهای نزاعی روی تخت ها ولو می شوند؛ دود قلیان، با بوی بنزین، در هم می آمیزد؛ شهر نفس می کشد.

قرار بر آنست، تا گروهی تازه به جمع گرفتاران بپیوندند.
اصفهان ۵ /۲ /۹۰

ارسال شده در نوشته‌ها

۴ نظر

  1. افسانه

    سلام استاد
    من خیلی خوشحال هستم که شما راپیدا کردم
    من سال اول و دوم دبیرستان شاگرد شما بودم در دبیرستان آزمون سال ۷۴و۱۳۷۳ .من در کلاس شما به ادبیات فارسی علاقه مند شدم.هیچگاه ان روزها از خاطرم پاک نمی شود.
    آروزی سلامتی برای شما دارم.
    شاگرد حقیرتان در سالهای دور
    افسانه روح الهی

  2. پوریا حیدری

    معلم، آموزگار و استاد گرامیم، جناب استاد سارنج؛

    درود بر شما …

    سالهای دور و دیر ۱۳۷۱ و ۱۳۷۲ در دبیرستان ادب افتخار آموختن در محضرتان را داشتم.

    پس از سالها زندگی‌ دور از خاک مدریمان و دلبستن به دنیاهی مجازی، با صفحه دبیرستان ادب آشنا شدم و سخن از شما رفت ..

    یادتان بودم، دلم تنگ کلاس‌های تنگ و ترش ولی‌ پر از شادبی ادب شد …

    خنده‌های زیر پوستی‌ و تشر‌های پدرانه تان …

    شعر خوانی‌ها و شیوه سخنوریتان.

    در گوشه‌ای از این سرد سیر گوشه دنیا حس کردم به هم نزدیکیم، شاید چند قدم و یا به قول اینجائی‌ها چند مایل…

    به امید دیدارتان و بوسیدن دست‌های از گچ تخته سیاه خشک شده که هنوز حس می‌کنم گرم و مهربانند.

    به امید دیدار استاد عزیزم

    پوریا حیدری

  3. امید

    سلام بر استاد عزیز و گرانمایه جناب هوشنگ سارنج
    خوشحالم که وبلاگ شما را پیدا کردم
    از محضر شما بسیار آموختیم و همیشه در یاد ما هستید.
    دانش آموز شما
    امید - دبیرستان شهدای ادب.

  4. عیدی محمد نقدی

    جناب سارنج سلام

    همیشه نام سارنج یاد اور بهترین سالهای نو جوانی و جوانی من بوده
    وقتی دفتر خاطرت ۴۵ سال پیش را ورق می زنم و عکس زیبای
    شما را روی صندلی فلزی که از کلاس
    درس روی تپه های سبز اباد مشرف به دبیرستان محمد رضا شاه مسجد سلیمان
    گرفته شده می بینم و یاداشت شما را زیر عکستان می خوانم
    اشک در چشمانم حلقه میزند نوشته بودید:نقدی بزرگوار
    همواره در زندگی کوشا باش و از هیچگونه نا ملایمتی نهراس
    روزهای روشن و تابناکی در انتظار شماست

    دوست شما سارنج

    ۲۵/۱۲/۱۳۴۵

    زنده باشید و مانند همیشه زندگی پر ثمری داشته باشید
    شاگرد قدیمی و دوستدار شما
    عیدی محمد نقدی اصفهان

نظر شما



درباره گلهای کاکتوس


گلهای کاکتوس مجموعه ایست از نوشته های پراکنده هوشنگ سارنج که به ضرورتِ تعهد نویسنده نسبت به آموزشِ زبانِ فارسی از طریق اینترنت در اختیار علاقمندان قرار گرفته است.

نویسنده باور دارد؛ راه یابی به رسانه های نوشتاری، پیوندی با خوبی و هنرمندانه بودنِ اثر ندارد؛ پشتوانه ای دوستانه می خواهد و آشنایی با راه کارهای نوینِ - جهانِ اقتصادی - که یگانه سود، در کفه ی سنگینترِ شعورِ شاعرانه نیست.

امروز، به یمنِ اینترنت، بی بازدارنده ای، همچون میهمانِ ناخوانده، آرام، از لایِ در به جهانِ بی مرزِ دانشِ گسترده به شاگردی آمده است.